تکواندو؛ نترسید، خطر ندارد

تکواندو از جمله هنرهای رزمی است که‌ بر اساس گواهی دیوارنگاره‌ها و نقاشی‌های به جا مانده در مقبره‌های «کاگجوچونگ» و «مویونگ چانگ» در کوریای شمالی سابقه‌ی آن به ۲۰ قرن پیش می‌رسد و از این رو تکواند و تاریخ قدیمی‌تر از دیگر ورزش‌های رزمی مثل کاراته و کونگفو دارد. ‌تکواندو از سه واژهی کوریایی «تِ» به معنای ضربه زدن، دفاع کردن و شکستن توسط پا،«کوان» به معنای ضربه زدن، دفاع کردن و شکستن توسط دست و «دو» به معنای راه و روش، ترکیب شده است. این ورزش از جمله پرطرفدارترین ورزش‌های رزمی در جهان است که حدود ۱۵۰ کشور آن را جز ورزش‌های رسمی شان پذیرفته اند.
در افغانستان اما تکواندو نخستین بار در سال ۱۳۵۲ و در زمان جمهوریت سردار محمد داود توسط «فل گنگهم»، استاد امریکایی دانشکده‌ی انجنیری دانشگاه کابل، نمایش داده شد و بعد با تلاش و پشت‌کار استادانی چون استاد همایون، استاد خلیل حیدری، استاد عتیق، استاد حبیب، استاد محمد اکبر حیدری و استاد اسد الله اوریاخیل توانست بین علاقه‌مندان ورزش در افغانستان نیز راه پیدا کرده و کم کم تبدیل به ورزش جذاب و پر طرفدار شود.
در افغانستان تکواندوی بانوان اما در مقایسه با آقایان سابقه‌ی چندانی ندارد. با آن هم بانوانی که تا حالا در این راه کار کرده اند، تلاش‌های شان موفقیت آمیز بوده و ره به جای خوبی برده است.
سلما حسینی، رییس کمیته تکواندوی بانوان افغانستان و مربی تیم ملی بانوان کشور یکی از این چهره‌های درخشان در تاریخ ورزش کشور است. او که تکواندو را از ۱۷ سالگی در ایران آغاز کرد، با سپری کردن ده سال دورهی شاگردی در آن کشور، به کابل برگشت و اینجا به درخواست کمیته ملی المپیک مسوولیت تربیت تیم ملی تکواندوی بانوان کشور را به عهده گرفت و کارش را به عنوان اولین مربی زن آغاز کرد. سلما حسینی که در طول ده سال، شاگردان نیرومند و تکواندوکارانی در سطح المپیک را برای تیم ملی تکواندوی کشور پرورده است، میگوید:« همیشه می‌خواستم کار متفاوت انجام بدهم، کاری که در تاریخ ثبت شود و فایده‌ای به حال دختران هموطنم داشته باشد.»
بانو حسینی از دوران شاگردی‌اش دو مدال نقره و برنز از رقابت‌های بیرون مرزی دارد ولی پس از آغاز کارش به حیث مربی تیم ملی، در رقابت‌های ورزشی اشتراک نکرده است. با این همه او اولین مربی است که از افغانستان عازم بازی‌های المپیک شد.

باورهایی بین مردم وجود دارد که گویا ورزش‌های رزمی برای دختران مناسب نیست و ممکن به سلامتی شان ضرر داشته باشد. این‌جا می‌خواهیم به تعدادی از این سوال‌ها که ذهن دختران را درگیر می‌کند و در بسیاری موارد نمی‌گذارد به هنرهای رزمی- حتا اگر دوست داشته باشند- بپردازند، پاسخ بدهیم:

ورزش رزمی، رشد قد را کند می‌کند؟
واقعیت این است که از نظر علمی، رشد قدی کودکان حدود ۹۵ درصد به عوامل وراثتی مرتبط است و عواملی مانند استراحت، تغذیه و ورزش باعث می‌شود که شخص بتواند به نهایت آن‌چه از نظر ژنتیکی می‌تواند برسد، دست یابد. البته همه ورزش‌ها اگر در دوران کودکی، سنگین و بیش از حد توان کودک انجام شوند، باعث نرسیدن به میزان رشد وراثتی می‌شوند و در این خصوص مربی است که نقش موثری دارد، نه نوع ورزش.

ورزش رزمی به چه دردی می‌خورد؟
در جامعه‌‌ی کنونی ما که در بازی‌های کودکان خصوصا دختران، تحرک و فعالیت نقشی ندارد، شروع این ورزش‌ها در ۵ تا ۷ سالگی ممکن است در رشد فزیکی، توانمندسازی بدن کودک و بالابردن سرعت عمل و عکس‌العمل عضلات نقش داشته باشد. خوب است بدانید علاوه بر مهارت و دقت، سرعت نقش بسیار کلیدی و مهمی در ورزش‌های رزمی دارد. یک رزمیکار خوب، باید توانایی تشخیص فرصت‌ها و شناخت حرکات بعدی حریف را در خود تقویت کند تا با تشخیص و تغییر به موقع، به عمل حریف واکنش نشان دهد. حس لامسه نیز به مرور زمان با تمرین‌های رزمی افزایش مییابد و در نتیجه فرد می‌تواند جهت یا مسیر نیروی بدنی حریف را سریع تشخیص دهد.

ورزش رزمی خطر ندارد؟
برخلاف آن چه اغلب تصور می‌شود، میزان بروز آسیب‌های جدی در این ورزش پایینتر از برخی از ورزش‌ها است و میزان بروز صدمه با میزان مهارت ورزشکار (رنگ کمربند) رابطه معکوس دارد. به گونه‌ی مثال در رشته رزمی تکواندو که ورزشکاران باید با انگشتان پای خود به حریف ضربه وارد کنند و در عوض با گارد دستانشان جلوی ضربه‌های حریف را بگیرند، بیش از هر عضو دیگری، ساعد، مچ و انگشتان دست و همچنین زانو، ساق و انگشتان پا در معرض آسیب‌دیدگی قرار می‌گیرند.
شایع‌ترین آسیب در اغلب ورزش‌های رزمی کبودی است؛ به‌طوری که ۴۰ درصد از مصدومیت‌های این رشته را کبودی تشکیل می‌دهد، یعنی در مقایسه با دیگر ورزشکاران آسیب‌هایی مانند شکستگی و ترک‌خوردگی کمتر در رزمی‌کاران دیده می‌شود. دلیل اصلی صدمه‌های ورزشی نیز آماده نبودن بدن، گرم نکردن پیش از شروع فعالیت و استفاده از تکنیک‌های نادرست است.

ممکن است شما دوست داشته باشید